அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம்: அச்சம், சமரசம் மற்றும் தமிழர் அரசியலின் நடைமுறை பாதை- சுவிற்சர்லாந்து - க.சுதாகரன் 02/2026

சுவிஸ், இந்தியா, கோசோவோ, தென்னாப்பிரிக்கா அனுபவங்களின் அடிப்படையில் இலங்கை இடைக்கால அறிக்கை மற்றும் தமிழர் அரசியல்

இலங்கை அரசியலமைப்பு சபையின் இயக்கக்குழு இடைக்கால அறிக்கை (2017) ஒரு இறுதி தீர்வு அல்ல; அது ஒரு அரசியல் ஒப்பந்தத்தை நோக்கிய இடைநிலை முயற்சி. அந்த அறிக்கையில் குறைபாடுகள் உள்ளன என்பதை மறுக்க முடியாது. ஆனால் குறைபாடுகளைச் சுட்டிக் காட்டுவதற்குப் பதிலாக அவற்றையே காரணமாக்கி முழு முயற்சியையும் நிராகரிப்பது, அல்லது சொற்களில் நின்று மட்டும் அரசியல் முன்னேற்றத்தையே முடக்குவது, நிலையான தீர்வை மேலும் தள்ளிப் போடுகிறது. உலக அனுபவங்கள் காட்டுவது இதுதான்: சுவிட்சர்லாந்து, இந்தியா, கோசோவோ, தென்னாப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகள் வெவ்வேறு மாதிரிகளைப் பயன்படுத்தினாலும், மத்திய அரசியல் அச்சர்த்தினை விட ஒப்பந்த அரசியலைத் தேர்ந்தெடுத்து, படிநிலையாகத் தங்கள் சமுதாயங்களை இணைத்துக் கொண்டன.

இலங்கையின் அரசியல் விவாதத்தில் “Unitary” மற்றும் “Federal” என்ற இரண்டு சொற்களும் ஒரு குறிப்பிட்ட உள்ளடக்கத்தை விட அதிகமாக உணர்ச்சிப் பொருளைத் தாங்கி நிற்கின்றன. அரசியலமைப்பு சபையை அமைக்கும் தீர்மானத்தின் போது , தெற்கில் “Federal” என்ற சொல்லுக்கு அச்சம்; வடக்கில் “Unitary” என்ற சொல்லுக்கு அச்சம். ஆனால் ஒரு அரசியலமைப்பு மக்கள் அஞ்ச வேண்டிய ஆவணம் அல்ல; அது நம்பிக்கையை உருவாக்க வேண்டிய ஆவணம். மேலும் “Unitary State” என்ற ஆங்கிலச் சொல்லின் பாரம்பரிய விளக்கம் காலப்போக்கில் மாற்றம் கண்டுள்ளது என்பதை நாம் மறக்க முடியாது. ஐக்கிய இராச்சியத்தில் Scotland மற்றும் Northern Ireland போன்றவை ஒன்றியத்திலிருந்து விலகும் சாத்தியத்தை அரசியல் முறையில் விவாதிக்கக் கூடிய நிலை இருக்கிறது என்பதே, சொற்களுக்குள் உள்ள “அர்த்தம் அல்லது வரைவிலக்கணம்” எப்போதும் அப்படியே இருக்காது என்பதைக் காட்டுகிறது. இலங்கையில் “Unitary”க்கு மாற்றாக முன்வைக்கப்பட்ட “ஏகிய ராஜ்யய” (aekiya rajyaya) என்ற சொல்லை சிங்களத்தில் “பிரிக்க முடியாத நாடு” என்று புரிந்து கொள்ளும் வழக்கம் உள்ளது; அதற்கான தமிழ் இணை “ஒருமித்த நாடு”. ஆனால் இங்கே மையக் கேள்வி சொல்லை மட்டும் பற்றியது அல்ல; உள்ளடக்கம் பற்றியது. தமிழ் காங்கிரஸ் போன்ற கட்சிகள் பொதுவெளியில் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டியது: அவர்கள் “பிரிவுடன் கூடிய சமஷ்டி”யையா கோருகின்றனர், அல்லது “பிரிக்க முடியாத கூட்டாட்சி”யையா கோருகின்றனர்? இந்தத் தெளிவு இல்லாத இடத்தில், சொல்லாட்சிப் போராட்டம் அரசியல் நாடகமாக மாறி, நிஜமான நிறுவன மாற்றங்கள் பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டுவிடுகின்றன.

சுவிட்சர்லாந்தின் அனுபவங்கள்

உலக அனுபவங்கள் இங்கே முக்கியமான படிப்பினையை கொடுக்கின்றன. சுவிட்சர்லாந்தில் கூட்டாட்சி என்பது நாட்டைப் பிரிப்பதற்கான பாதை அல்ல; மாறாக பல மொழி, பல பிராந்திய அடையாளங்களை ஒரே நாட்டுக்குள் பாதுகாப்புடன் சேர்த்து வைத்த ஒரு அரசியல் தொழில்நுட்பம். மகாணங்களிற்கு (Cantons) மீதமுள்ள அரசியல்/சட்ட அதிகாரங்கள் (residual powers) வழங்கப்பட்டுள்ளன; வரி அதிகாரத்தில் Canton , Village Council (Gemeinde) ஆகியவற்றுக்கு உண்மையான சுயாதீனம் உள்ளது; அரசியலமைப்பு மாற்றத்திற்கு “People + Cantons” என்ற double majority பாதுகாப்பு உள்ளது. இதன் பொருள், பிராந்தியங்களின் அச்சம் ஒற்றை மையத்தின் தயவுக்கு விடப்படவில்லை; அரசியலமைப்பால் பூட்டி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

அதே சுவிட்சர்லாந்து, Moutier–Jura விவகாரத்தில் ஒரு முக்கிய பாடத்தை அளிக்கிறது. Bern கான்டனில் இருந்த Moutier, மொழி–அடையாள அரசியலின் காரணமாக Jura கான்டனுடன் இணைவதற்கான நீண்டகால போராட்டத்தில் இருந்தது. அது வாக்கெடுப்புகள், பேச்சுவார்த்தைகள், நீதிமன்ற பரிசீலனை, மறுவாக்கெடுப்பு என பல கட்ட ஜனநாயக நடைமுறைகள் வழியாக நகர்ந்தது. 2017-இல் நடந்த வாக்கெடுப்பில் முறைகேடு குற்றச்சாட்டு எழுந்தபோது கூட, தீர்வு “எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்று அல்ல; மறுவாக்கெடுப்பும் சட்டபூர்வ நடைமுறைகளும் என்றுதான் வந்தது. 2021-இல் மக்கள் ஒப்புதல் மீண்டும் உறுதிபெற்று, 2026-இல் நிர்வாக மாற்றம் அமுல்படுத்தபடுகின்றது. இதன் முக்கியப் பொருள்: “பிரிவு” என்பது எப்போதும் நாட்டை உடைப்பதாக இருக்க வேண்டியதில்லை; சட்டபூர்வமும் நம்பிக்கையும் இருந்தால் பிராந்திய அடையாளப் பிரச்சினைகள் கூட நாட்டின் அமைப்புக்குள் தீர்க்கப்படலாம். இலங்கைக்கான பாடம்: சொல்லாட்சி அல்ல, அமைப்பு முக்கியம்; அச்சம் குறைய வேண்டுமெனில் நிறுவன பாதுகாப்புகள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இந்திய அனுபவங்கள்

இந்திய அனுபவம் வேறொரு திசையில் பாடம் சொல்கிறது. இந்தியா முழுமையான கூட்டாட்சி அல்ல; residual powers மத்தியத்தில் இருக்கின்றன; emergency provisions மூலம் மத்திய மேலாதிக்கம் உருவாகும். அதே நேரத்தில், மொழி மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டதால் பல அடையாளங்கள் அரசியல் அமைப்புக்குள் இணைக்கப்பட்டன. மேலும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் அரசியலமைப்பின் அடிப்படை அமைப்பு கோட்பாடு (Basic Structure Doctrine) போன்ற நிறுவல் பாதுகாப்புகள், அரசியலமைப்பின் அடிப்படை வடிவத்தை அரசியல் பெரும்பான்மைகள் எளிதில் குலைக்க முடியாததாக வைத்தன. இது காட்டுவது: மையம் வலுவானதாக இருந்தாலும், சமரச அரசியலும் நீதித்துறை கண்காணிப்பும் இருந்தால் பல்துறை சமுதாயங்களை ஒரே அரசியல் கட்டமைப்பில் வைத்திருக்க முடியும்; ஆனால் அந்த சமரசம் எப்போதும் “அனைத்தும் ஒரே கட்டத்தில் கிடைக்க வேண்டும்” என்ற கோரிக்கையால் கிடைப்பதில்லை.

கோசோவோ அனுபவங்கள்

கோசோவோ (Kosovo) அனுபவம் நம்பிக்கை பற்றாக்குறை மிகுந்த இடங்களில் “பாதுகாப்பு கட்டமைப்பு” எவ்வளவு கடுமையாக வடிவமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகிறது. reserved seats, double majority veto போன்ற கருவிகள் மூலம் சிறுபான்மை சமூகங்கள் சட்டமயமாக்கலில் தங்களை பாதுகாத்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பைப் பெறுகின்றன. இது post-conflict சூழலில் உரிமைகளை உரையில் மட்டும் அல்ல; கட்டமைப்பிலேயே “இறுக்கமாக” வைத்தல் என்ற அரசியல் பொறியியலின் உதாரணம். ஆனால் அதே நேரத்தில், இவ்வகை மாதிரிகள் நீண்டகாலத்தில் அரசியல் நம்பிக்கையை உருவாக்கும் பணியை மாற்ற முடியாது; அவை நம்பிக்கை உருவாகும் வரை “அரசியல் பாதுகாப்பு” போல செயல்படுகின்றன.

 

தென்னாப்பிரிக்கா அனுபவங்கள்

தென்னாப்பிரிக்கா தனது அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தின் மூலம் இன்னொரு முக்கிய உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது: அரசியலமைப்பு உரிமைகளை காப்பது உரையல்ல; நீதித்துறையின் அமுலாக்க சக்தி. சமூக–பொருளாதார உரிமைகள் (socio-economic rights) வரை நீதிமன்றம் அரசின் கொள்கைகளை நியாயத்தன்மை (reasonableness)அளவுகோலில் பரிசீலிக்கச் செய்தது; இனவெறி பிரிவினை ஆட்சி முடிந்த பிந்தைய கால(post-apartheid) சூழலில் மாற்றத்தை நோக்கிச் செலுத்தும் அரசியலமைப்பு கோட்பாடு (transformative constitutionalism) என்ற அணுகுமுறை மூலம் அரசியலமைப்பு சமூக மாற்றத்தின் கருவியாக மாறியது. இலங்கையில் அரசியலமைப்பு உரை மாற்றம் பற்றிய விவாதம் எவ்வளவு நீளமானதாக இருந்தாலும், அதனை காக்கும் வலுவான நீதித்துறை பாதுகாப்பு இல்லாமல் அச்சம் குறையாது என்பதே தென்னாப்பிரிக்காவின் பாடம்.

இந்த ஒப்பீட்டுப் பின்னணியில் இலங்கை இயக்கக்குழு இடைக்கால அறிக்கையை பார்க்கும்போது, அது ஒருமித்த ஆட்சி அமைப்பு (Unitary) சொல்லை மாற்ற முயற்சி செய்தது;  அதிகபட்ச அதிகாரப் பகிர்வு (maximum devolution) பற்றிப் பேசியது; இரண்டாம் அவை, அரசியலமைப்புச் சட்ட நீதிமன்றம் (constitutional court) போன்ற கருத்துகளை முன்வைத்தது. ஆனால் அதே நேரத்தில் நிதி சுயாதீனம் (fiscal autonomy ) பலவீனமாக இருந்தது; மீதமுள்ள அதிகாரங்கள் (residual powers) மத்தியத்தில் நிலைத்தது; எதிர்ப்பு மூலம் தடுக்குமுறை (veto mechanism) போன்ற கட்டமைப்பு பாதுகாப்புகள் தெளிவாக உருவாக்கப்படவில்லை. இதனால் தமிழர் தரப்பிற்கு “மத்திய அரசு நாளை விரும்பினால் எல்லாம் மாற்றிவிடும்” என்ற பாதுகாப்பற்ற உணர்வு தொடர்ந்தது; சிங்கள அரசு தரப்பிற்கு “இந்த மாற்றங்கள் நாட்டைப் பிரிக்கும் பாதை” என்ற அச்சம் ஊட்டப்பட்டது. இவை உண்மையான குறைபாடுகள். ஆனால் இக்குறைபாடுகள் திருத்தத்திற்குரியவை; நிராகரிப்பிற்கான காரணமல்ல. காரணம், நிராகரிப்பு என்றால் — செயல்முறையே முடங்கும்; செயல்முறை முடங்கினால் — அச்சம் அதிகரிக்கும்; அச்சம் அதிகரித்தால் — மீண்டும் தீவிர தேசியவாதங்கள் வலுப்பெறும். அது மட்டுமல்லாது தமிழர் தரப்பில் குறைந்துவரும் சனத்தொகை.

இங்கே ஒரு அரசியல் முரண்பாடு தெளிவாக தெரிகிறது: சிங்கள தீவிர தேசியவாதமும் தமிழ் தீவிர தேசியவாதமும் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கின்றன — இரண்டும் இடைக்கால அறிக்கையை நிராகரிக்கின்றன. இரு முனைகளின் இந்த எதிர்ப்பு, நடுநிலை சமரசத்திற்கான வாய்பினை குறைக்கும். இதன் விளைவாக ஒரு கடினமான கேள்வி எழுகிறது: தமிழ் காங்கிரஸ் போன்ற கட்சிகள் யாருடைய நலனுக்காகச் செயல்படுகின்றன? உண்மையான தன்னாட்சிக்கான படிநிலை முன்னேற்றமா, அல்லது முடிவில்லா மோதல் அரசியலா? திம்பு பேச்சுவார்த்தையில் “பிரிந்து போகும் உரிமை” வலியுறுத்தப்பட்டதாக அன்றைய இயக்கங்கள் குறிப்பிட்டுள்ளன; ஆனால் இன்று அந்த இலக்கு தெளிவாகவும் பொறுப்புடன் பொதுவெளியில் செயல்வடிவம் பெறாது என்று கருதியே முன்வைக்கப்பட்டதா? கேள்வி தவிர்க்க முடியாததாகிறது. வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாமல் நம்பிக்கை உருவாகாது; நம்பிக்கை இல்லாமல் அரசியலமைப்பு  ஒரு காகிதம் மட்டுமே.

இதற்கு மேலாக, தீர்வு தமிழர்களுக்கே தனியாக அல்ல; இலங்கையில் வாழும் அனைத்து மக்களுக்குமானது. அதனால் பல தரப்புகளின் ஒப்புதல் அவசியம்; சமரசம் தவிர்க்க முடியாதது. “நாம் கூறுவது தான் சரி; அரசே அதை ஏற்க வேண்டும்” என்ற அடம்பிடிப்பு பேச்சுவார்த்தைக்கு தடையாகும்.

மேலும் இலங்கை அரசியலில் 2/3 பெரும்பான்மை மட்டும் போதாது. சட்ட ரீதியாக சில திருத்தங்களுக்கு 2/3 போதும்; சிலவற்றிற்கு அபிப்பிராய வாக்கெடுப்பு (referendum) அவசியம். ஆனால் அரசியல் ரீதியாக, 2/3 கொண்டு ஒருதலைப்பட்சமாக மாற்றம் நடந்தால், எதிர்க்கட்சிகள் அதனை அரசை கவிழ்க்கும் ஆயுதமாக்கும் சூழல் உருவாகலாம். அதாவது அரசியலமைப்பு மாற்றம் எண்கள் மட்டும் அல்ல; அது தேசிய ஒப்பந்தம். இங்குதான் தமிழ்க் கட்சிகள் சிங்கள இடதுசாரி/முற்போக்கு சக்திகளுடன் நீண்டகால கூட்டணிகளை கட்டியெழுப்பத் தவறியது ஒரு முக்கிய பலவீனமாகிறது. தீர்வு “தமிழர் மட்டும்” என்ற கோஷமாகக் காட்சியளித்தால், தெற்கில் அது எளிதில் அச்சமாக மாற்றப்படும்; ஆனால் அதை “முழு நாட்டுக்கான ஜனநாயக சீர்திருத்தம்” என்ற கட்டமைப்பாக மாற்றினால், ஒப்புதல் அரசியல் விரிவடையும்.

இவை எல்லாவற்றின் நடுவில், இன்னொரு முக்கிய நெறிப்பொறுப்பும் உள்ளது: தமிழ் அரசியல் கட்சிகளும் தமிழ் புலம்பெயர்சமூகமும் (Tamil diaspora) உணர்வு அரசியலில் (emotional politics) இருந்து வெளியே வர வேண்டும். “இவ்வளவு மாவீரர்கள் எதற்காக?” என்ற கேள்வி வலி நிறைந்தது; அது நினைவின் ஒரு பகுதி. ஆனால் அந்த வலியின் பெயரில் ஆரம்ப கட்ட தீர்வுகளையே நிராகரிப்பது தமிழ் மக்களின் அரியலை அஸ்தமனமாக்கும்.  — நிதி அதிகாரப் பகிர்வு(fiscal decentralisation), நீதித்துறை பாதுகாப்புகள்( judicial safeguards) படிநிலை அதிகாரப் பகிர்வு போன்ற நடைமுறை முன்னேற்றங்களை “போதாது” என்று தள்ளிவிடுவது — அடுத்த தலைமுறையை அரசியல் வெற்றிடத்தில் தள்ளும். இத்தனை உயிரிழப்புகளுக்குப் பின் கூட தனிநாடு சாத்தியப்படவில்லை என்றால், அந்தப் போராட்டத்தின் வடிவமும் மூலோபாயமும் தோல்வியடைந்ததை ஒப்புக்கொள்வது தியாகத்தை அவமதிப்பது அல்ல; அதை மீண்டும் நிகழாமல் தடுக்கும் அரசியல் முதிர்ச்சி. மேலும் “ஏக பிரதிநிதித்துவம்” என்ற மனப்போக்கு—ஒரே கட்சி/ஒரே தலைமை “நாங்களே தமிழ்மக்களின் ஒரே பிரதிநிதிகள்” என்று நிறுவ முயல்வது—வரலாற்றில் எங்கு கொண்டு சென்றது என்பதை நாம் மறக்க முடியாது. பிரதிநிதித்துவத்தின் ஒருமையாக்கம் உள் விமர்சனத்தை முடக்கும்; சமரச அரசியலை சிதைக்கும்; இறுதியில் சமூகத்தை மீண்டும் கடுமையான முட்டுக்கட்டைகளில் நிறுத்தும். தமிழர் அரசியல் ஒரு கட்சியின் சொத்து அல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் பல்வகை குரல்களின் கூட்டுத்தொகை என்ற உண்மை மீண்டும் நிறுவப்பட வேண்டும்.

இலங்கை அரசியலில் சுவிட்சர்லாந்து ஒரு நல்லெண்ண பாலமாக செயல்பட முயல்கிறது என்ற உங்கள் குறிப்பும் முக்கியம். சுவிஸ் நடுநிலைமை, நடுவர் முறை (mediation), உரையாடல் முன்னெடுப்பு உதவி (dialogue facilitation) ஆகியவற்றின் மூலம் மோதல் சூழல்களில் உரையாடலுக்கான இடத்தை உருவாக்க முயற்சிக்கிறது; கோசோவோ போன்ற போருக்குப் பிந்தைய காலப்பகுதி (post-conflict)  சூழல்களிலும் இதுபோன்ற முயற்சிகள் நடந்துள்ளன. ஆனால் வெளிநாட்டு பாலம் உதவலாம்; பாலத்தில் நடக்க வேண்டியது உள்ளக அரசியல் சக்திகளே. நிலைத்த அரசியலமைப்பு தீர்வு வெளிநாட்டால் உருவாக்கப்படாது; அது உள்ளக சமரசத்தின் விளைவு.

இவற்றை அனைத்தையும் சேர்த்துப் பார்க்கும் போது ஒரு முடிவு தெளிவாகிறது: எல்லோரும் எதிர்பார்க்கும் முழு இலக்குகள் ஒரு பேச்சுவார்த்தையிலும் ஒரு அரசியலமைப்பிலும் உடனடியாகக் கிடைக்காது. முதற்கட்டத்தில் ஒப்பீட்டளவில் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய அதிகாரப் பகிர்வு, நிதி அதிகாரப் பங்கீடு (fiscal decentralisation), நீதித்துறை பாதுகாப்புகள் ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்தி, அதன் மூலம் நம்பிக்கையை கட்டியெழுப்பி, செயல்பாட்டை மேம்படுத்தி, அடுத்த கட்ட சீர்திருத்தத்துக்கு நகர வேண்டியதுதான் நடைமுறை அரசியல். நம்பிக்கை அடிப்படையிலான சுவிட்சர்லாந்து கூட்டாட்சி முறையை (Switzerland trust-based federalism)- காட்டுகிறது; மத்தியப்படுத்தப்பட்ட இந்தியத் தாங்கும் ஆட்சிமுறையை ( India centralised resilience) காட்டுகிறது; எதிர்ப்பு (வீட்டோ) மூலம் சிறுபான்மை பாதுகாப்பு – கோசோவோ மாதிரியை (Kosovo veto-based protection) காட்டுகிறது; தென்னாப்பிரிக்க நீதித்துறை மாற்றமயமாக்கலை (South Africa judicial transformation) காட்டுகிறது.

இலங்கையில் பாதுகாப்பு அச்சமும் நம்பிக்கை பற்றாக்குறையும் இரண்டுமே தீவிரமாக இருப்பதால், “ஒருமித்த நாடு” என்ற சொல்லை உணர்ச்சிவசப்படுத்தாமல் அதன் உள்ளடக்கத்தை மறுபரிசீலனை செய்து, அதிகாரப் பகிர்வை அரசியலமைப்பில் உறுதியாகப்படுத்தி, நீதித்துறை பாதுகாப்புகளை வலுப்படுத்தி, நிதி சுயாதீனத்தினை ( fiscal autonomy) வழங்கி, பல தரப்பு சமரசத்தை கட்டாயமாக்க வேண்டியதுதான் தீர்வின் பாதை.

தீவிர நிலைப்பாடு எந்தத் தரப்பிலிருந்தும் வந்தாலும் அது அரசியல் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்தும்; அது அச்சத்தை மேலும் ஊட்டும்; அது சமரசத்தின் சாத்தியத்தினை நசுக்கும். அரசியலமைப்பு அச்சத்தின் ஆவணம் அல்ல; அது நம்பிக்கையின் ஒப்பந்தம். அந்த நம்பிக்கை உருவாகும் வரை, படிநிலை முன்னேற்றமும், பல்தரப்பு ஒப்புதலும், நிறுவன பாதுகாப்புகளும் தான் தமிழர் தேசியக் கேள்விக்கு நடைமுறைத் தீர்வை அருகே கொண்டு வரும் ஒரே வழி.