டாவோஸ் (Davos): அதிகாரம், ஆணவம், அகந்தை மற்றும் மறைக்கப்படும் அரசியல் – உலக பொருளாதார மன்றத்தின் (WEF) உள்ளரங்கச் சாட்சியம்

டாவோஸ் (Davos) நகரில் நடைபெற்ற World Economic Forum (WEF) மீண்டும் உலக அரசியல்–பொருளாதார விவாதங்களின் மையமாக மாறியுள்ளது. உலகின் முன்னணி அரசியல்வாதிகள், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தலைவர்கள், நிதி முதலாளிகள் மற்றும் உயர்மட்ட அதிகாரிகள் ஒன்று கூடிய இந்த மாநாடு, வெளிப்படையாகக் காட்டப்படுவதைவிட உள்ளே வேறு ஒரு முகத்தைக் கொண்டுள்ளது.

இந்த முறை, அந்த உள்ளரங்கச் சூழலை வெளிப்படுத்தியவர் Adam Tooze – கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தின் பொருளாதார வரலாறு பேராசிரியரும், Surplus இதழின் ஆசிரியர்களில் ஒருவரும் ஆவார்.

Green Room-இல் தொடங்கிய ஆணவம், அகந்தை

மாநாட்டின் அதிகாரப்பூர்வ மேடைகளுக்கு முன் நடைபெறும் Green Room (தயாரிப்பு அறை) உரையாடல்களில், அதிகாரத்தின் உண்மையான முகம் வெளிப்படுகிறது.

அமெரிக்க வர்த்தக அமைச்சர் Howard Lutnick (லட்னிக்) அந்த அறையில் நுழைந்தவுடன் சொன்ன முதல் வார்த்தை பலரை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது:

“என் மகன்கள் என்னைவிட இன்னும் அதிகமாக பணக்காரர்களாக மாறப் போகிறார்கள்.”

கிரிப்டோ வணிகம் மூலம் அவரது மகன்கள் சம்பாதிக்கும் செல்வம் பற்றி எந்தவித வெட்கமும் இல்லாமல் அவர் பேசிய விதம், அங்கிருந்த பலருக்கு அசிங்கமாகவும், அகந்தையுடனும் தோன்றியது என ஆடம் டூஸ் குறிப்பிடுகிறார்.

இரவு உணவிலேயே முறிந்த ‘நாகரிகம்’

அதே நாளின் முந்தைய இரவு, Larry Fink (BlackRock தலைவர்), Christine Lagarde (ஐரோப்பிய மத்திய வங்கித் தலைவர்) உள்ளிட்டோர் பங்கேற்ற இரவு உணவில், லட்னிக்கின் நடத்தை இவ்வளவு மோசமாக இருந்ததால், லகார்ட் இடைநடுவில் வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
அந்த இரவு உணவு பாதியிலேயே நிறுத்தப்பட்டது.

அடுத்த நாள் நடந்த குழு விவாதம், அந்த ‘hangover’-ஐ தாங்கிய பதற்றமான சூழலில் நடந்ததாக டூஸ் (Adam Tooze) கூறுகிறார்.

வரலாறு பேசக் கூடாத விஷயமாக மாறியது

அந்த குழு விவாதத்தின் தலைப்பு:
“1920-களும் 2020-களும் – ஒப்பீடுகள்”

லகார்ட் ( Lagarde):

• தங்கத் தரநிலை (Gold Standard)

• போர் இழப்பீடுகள்

• பெரிய பொருளாதார வீழ்ச்சி

போன்ற வரலாற்று ஒப்பீடுகளை முன்வைக்க தயாராக இருந்தார்.

ஆனால்:

• Larry Fink

• Ken Griffin (Citadel)

• New York Times-இன் பிரதிநிதிகள்

அனைவரும் ஒரே விஷயத்தை மட்டுமே பேச விரும்பினர்:
செயற்கை நுண்ணறிவு (AI)

ஏன் என்றால், வரலாறு பேசினால்:

• அமெரிக்க ஆதிக்கத்தின் சரிவு

• அரசியல் பொறுப்பு

• உலக ஒழுங்கின் தோல்வி

போன்ற அசௌகரியமான கேள்விகள் எழும் என்பதால்தான், அந்த உரையாடல் திட்டமிட்ட வகையில் தவிர்க்கப்பட்டது.

டாவோஸ் (Davos): மேடையும், மறைமுக ஒப்பந்தங்களும்

டாவோஸ் மாநாடு மூன்று அடுக்குகளில் இயங்குகிறது:

1. பொதுப் பகுதி – கிரிப்டோ, நாடுகளின் விளம்பரங்கள்

2. பொது ஆனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மேடை – YouTube-ல் ஒளிபரப்பப்படும் Panels

3. மூடிய பகுதிகள் – CEO-க்கள், அரசியல்–நிதி ஒப்பந்தங்கள்

மூடிய பகுதிகளில் நடைபெறும் இருதரப்பு மற்றும் பல்தரப்பு ஒப்பந்தங்கள் குறித்து வெளியில் யாருக்கும் தெரியாது. அனைவரும் ஒரே இடத்தில் இருப்பதால், யார் யாருடன் என்ன ஒப்பந்தம் செய்தார்கள் என்பதை கண்டறிவதே சாத்தியமில்லை.

ட்ரம்ப் (Trump) – விமர்சகரா, அல்லது மேடையின் ரசிகரா?

டொனால்ட் ட்ரம்ப், டாவோஸை விமர்சிப்பவர் என அறியப்பட்டாலும், உண்மையில் எந்த அமெரிக்க அதிபரைவிடவும் அதிகமுறை இந்த மாநாட்டில் பங்கேற்றவர்.அவருக்கு டாவோஸ் பிடிப்பதற்குக் காரணம் – அது ஒரு பெரிய அரசியல்–ஊடக மேடை.

பொது மக்கள் வெளியே – இதுவே பெரிய குறை

WEF குறித்து ஆடம் டூஸ் முன்வைக்கும் முக்கியமான விமர்சனம்:

பொது மக்கள் வெளியே வைக்கப்படுகிறார்கள்

ரஷ்யாவில் நடைபெற்ற Gaidar Forum போன்ற திறந்த பொருளாதார மாநாடுகளில்:

• 40,000 பேர்

• திறந்த விவாதங்கள்

• பொதுமக்களின் நேரடி பங்கேற்பு

இவை சாத்தியமான போது,
மேற்கத்திய நாடுகளில் ஏன் அது முடியவில்லை என்பது கேள்வியாக உள்ளது.

டாவோஸ் உலக பொருளாதார மன்றம்:

• அதிகாரத்தின் மையம்

• செல்வத்தின் காட்சி

• ஆனால் அதே நேரத்தில்
  அரசியலை மறைக்கும் ஒரு மேடை

என்று இந்த உள்ளரங்கச் சாட்சியம் காட்டுகிறது.

அகந்தை, அதிகாரம், அரசியல் பயம் –
இவையனைத்தும் டாவோஸின் வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்றன.

https://www.youtube.com/watch?v=gIF8U11vI00&t=1s

எதிர்கால மனித நாகரிகம்: Elon Musk உரையாடல் – கேள்வி, பதில், சிந்தனை - Suthakaran Ganapathipillai 23.01.2026

Elon Musk அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகள் என்னுடன் முற்றிலும் ஒத்துப் போகாவிட்டாலும், அவர் முன்வைக்கும் எதிர்கால தொழில்நுட்பக் கனவுகள் என்னுள் ஆழ்ந்த ஆர்வத்தை எழுப்புகின்றன. குறிப்பாக தன்னியக்க ரோபோட்டுகள், செயற்கை நுண்ணறிவு (AI), மனித குலத்தின் நாளந்தோறும் வாழ்வை எவ்வாறு மாற்றப் போகின்றன என்பதும்; உலக நாடுகளுக்கிடையிலான யுத்தங்கள், விண்வெளி மீதான ஆதிக்கப் போட்டிகள் போன்றவை மனித சமுதாயத்தை எந்த திசைக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதுமாகப் பல அச்சங்களும் கேள்விகளும் முன் நிற்கின்றன.

ஒருகாலத்தில் யதார்த்தத்தில் சாத்தியமற்றதாகக் கருதப்பட்ட பல AI தொழில்நுட்பங்கள், நாம் வாழும் இந்த நூற்றாண்டிலேயே நிஜமாகி விட்டன. அதேபோல் Elon Musk முன்வைக்கும் பல தொழில்நுட்ப முயற்சிகளும் மிக விரைவில் நடைமுறைக்கு வரக்கூடும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் இத்தகைய தொழில்நுட்பங்களின் கட்டுப்பாடும் ஆதிக்கமும் சிலரின் கைகளில் மட்டும் குவிந்தால், அது மனிதகுலம் முழுவதற்கும் பெரும் சவாலாக மாறக்கூடும்.

மேலும், இன்னும் அடிப்படை தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியே எட்டாத பல நாடுகளில், மக்களின் அன்றாட உணவுப் பாதுகாப்பும் பொருளாதார அடிப்படை தேவைகளும் பூர்த்தி அடையாத சூழலில், இந்த வேகமான தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சலை அந்த சமூகங்கள் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப் போகின்றன என்ற கேள்வியும் இயல்பாகவே எழுகிறது.

இத்தகைய பின்னணியில் Davos மேடையில் Elon Musk இடம் பல ஆர்வமூட்டும், முக்கியமான கேள்விகள் முன்வைக்கப்பட்டன. அவற்றிற்கு அவர் வழங்கிய பதில்கள் என்ன? அந்த பதில்கள் மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி எத்தகைய சிந்தனைகளைத் தூண்டுகின்றன? — சிந்தனைக்காக, அவற்றை இங்கே தமிழில் கேள்வி–பதில் வடிவில் பகிர்கிறேன்.

---

1) Q: உங்கள் நிறுவனங்கள் (AI, ரோபோடிக்ஸ், ஆற்றல், விண்வெளி) அனைத்திலும் பொதுவான மைய இலக்கு என்ன?

A (Musk): இவை அனைத்தும் கடினமான தொழில்நுட்ப சவால்கள். ஆனால் மொத்த இலக்கு மனித நாகரிகத்தின் “நல்ல எதிர்கால” வாய்ப்பை அதிகரிப்பதும், பூமியைத் தாண்டி விழிப்புணர்வை விரிவுபடுத்துவதும்.

சமூக-அரசியல் சிந்தனை

இந்தப் பதில் ஒரு பெரிய கனவை முன்வைக்கிறது: “நாகரிகத்தை காப்பது.” ஆனால் இக்கனவு யார் தலைமையில், யார் கட்டுப்பாட்டில், யார் பயனாளிகள் என்ற கேள்விகளைத் திறந்தவையாகவே விடுகிறது. “சிறந்த எதிர்காலம்” என்பது பொதுநலமா, அல்லது சில நிறுவனங்களின் திட்டமா—என்பதே அரசியல் சோதனை.

---

2) Q: SpaceX-ன் மைய நோக்கம் என்ன? ஏன் பூமியைத் தாண்டி செல்ல வேண்டும்?

A (Musk): வாழ்க்கையும் விழிப்புணர்வும் அரிதானவை; வேறு எங்கும் வாழ்க்கை இருப்பதாக நமக்கு ஆதாரம் இல்லை. இது பெரும் இருளில் ஒரு சிறிய மெழுகுவர்த்தி போல; அது அணையக்கூடும். அதனால் வாழ்க்கையை பல கிரகங்களில் பரப்ப வேண்டும்—இயற்கை அல்லது மனித பேரழிவின்போது விழிப்புணர்வு தொடர வேண்டும்.

---

3) Q: AI + ரோபோடிக்ஸ் உலக வறுமையை தீர்க்க முடியுமா?

A (Musk): அனைவருக்கும் உயர்ந்த வாழ்க்கை தரம் வேண்டுமென்றால் AI மற்றும் ரோபோடிக்ஸ் தான் வழி. ஆனால் கவனமாக இருக்க வேண்டும்; “Terminator” போன்ற நிலைக்கு போகக்கூடாது. AI மலிவாக/இலவசமாகவும், ரோபோடிக்ஸ் எங்கும் கிடைக்குமானால், உலக பொருளாதாரம் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு விரிவடையும்.

---

4) Q: மனிதர்களை விட அதிக ரோபோட்கள் இருக்கும் அளவுக்கு போனால், மனித “நோக்கம்” என்ன?

A (Musk): பரிபூரணமில்லை; ஆனால் “வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம்” இருந்தால், “அனைவருக்கும் செழிப்பு” கிடைக்காது—அது குறுகியதாகிவிடும். கோடிக்கணக்கான மனித வடிவ ரோபோட்கள் இருந்தால் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒன்று இருக்கும்; குழந்தைகள், செல்லப்பிராணிகள், வயதான பெற்றோர்கள் பராமரிப்பில் உதவும்.

---

5) Q: AI பரவலுக்கான முக்கிய தடையாக இருப்பது என்ன?

A (Musk): கட்டுப்பாடு கணினி சிப்கள் அல்ல; மின்சார ஆற்றல். சிப்கள் உற்பத்தி வேகமாக உயர்கிறது; மின்சாரம் 3–4% மட்டுமே வளர்கிறது. விரைவில் உருவாக்கும் சிப்களை இயக்க முடியாத நிலை வரும்.

---

6) Q: சீனாவின் ஆற்றல் வளர்ச்சி குறித்து Musk என்ன சொல்கிறார்?

A (Musk): சீனாவில் மிகப் பெரியது சூரிய ஆற்றல். உற்பத்தி திறன் ~1500GW/ஆண்டு; நிறுவுவது ~1000GW/ஆண்டு. பேட்டரிகள் இணைத்தால் இது மிகப் பெரிய நிலையான ஆற்றலை தரும்.

---

7) Q: அமெரிக்காவை முழுவதும் சூரிய ஆற்றலால் இயக்க எவ்வளவு பரப்பளவு தேவை?

A (Musk): 100 மைல் × 100 மைல் அளவிலான சூரிய புலம் போதும் (சுமார் 160km × 160km). எல்லாவற்றையும் ஒரே இடத்தில் வைக்க வேண்டியதில்லை; அமெரிக்க பரப்பில் இது சிறிய பகுதி. ஐரோப்பாவுக்கும் இதே போல—ஸ்பெயின்/சிசிலி போன்ற இடங்களில் செய்யலாம்.

---

8) Q: ஏன் அமெரிக்காவில் சூரிய ஆற்றல் வளர்ச்சி சீனாவைப் போல வேகமாக இல்லை?

A (Musk): அமெரிக்காவில் சூரிய பலகைகளுக்கு உயர்ந்த சுங்கத் தடைகள் உள்ளன. சீனா பெரும்பாலான சூரிய உற்பத்தியை செய்கிறது; அந்தத் தடைகள் செலவைக் செயற்கையாக உயர்த்துகின்றன.

---

9) Q: SpaceX/Tesla இதற்காக என்ன செய்யப் போகின்றன?

A (Musk): அமெரிக்காவில் ஆண்டுக்கு 100GW அளவிலான சூரிய உற்பத்தியை உருவாக்க முயற்சிக்கிறோம்; சுமார் 3 ஆண்டுகள் ஆகலாம். பிற நாடுகளும் சீனாவின் குறைந்த செலவு சூரிய செல்களைப் பயன்படுத்தி பெரிய அளவில் செய்யலாம்.

---

10) Q: மனித வடிவ ரோபோட்கள் எவ்வளவு விரைவில் நடைமுறைக்கு வரும்?

A (Musk): இப்போது தொழிற்சாலைகளில் எளிய பணிகள் செய்கின்றன. இந்த ஆண்டு (2026) இறுதிக்குள் சிக்கலான பணிகள்; அடுத்த ஆண்டு இறுதிக்குள் பொதுமக்களுக்கு விற்பனை (உயர் பாதுகாப்பு/நம்பகத்தன்மை உறுதி செய்த பின்).

---

11) Q: சுய இயக்க வாகனங்கள், Robo-taxi பற்றி Musk என்ன சொல்கிறார்?

A (Musk): Full Self-Driving மென்பொருள் அடிக்கடி புதுப்பிக்கப்படுகிறது. சில காப்பீட்டு நிறுவனங்கள் பாதுகாப்பாக உள்ளது என்று கூறி குறைந்த விலை காப்பீடு தருகின்றன. சுய இயக்கம் கிட்டத்தட்ட தீர்க்கப்பட்ட பிரச்சினை; Robo-taxi சேவை சில நகரங்களில் உள்ளது; இந்த ஆண்டு இறுதிக்குள் அமெரிக்காவில் பரவலாகும்; ஐரோப்பாவில் அனுமதி விரைவில் கிடைக்கலாம்.

---

12) Q: விண்வெளியில் SpaceX-ன் மிக முக்கிய breakthrough என்ன?

A (Musk): முழுமையான மறுபயன்பாடு (full reusability). Falcon 9-ல் பகுதி மறுபயன்பாடு உள்ளது; மேல்பகுதி எரிந்து விடுகிறது. Starship மூலம் முழு மறுபயன்பாடு நிரூபித்தால் விண்வெளி செல்லும் செலவு 100 மடங்கு குறையும்—விமானத்தை ஒவ்வொரு பயணத்துக்கும் தூக்கி எறியாமல் இருப்பது போல.

---

13) Q: நீங்கள் செவ்வாய்க்கு உங்கள் வாழ்நாளில் செல்வீர்களா?

A (Musk): ஆம். “செவ்வாயில் இறக்க விரும்புகிறீர்களா?” என்று கேட்கிறார்கள். “ஆம், ஆனால் தாக்கத்தில் அல்ல” என்று சொல்கிறேன்.

---

14) Q: உங்கள் கடைசி செய்தி?

A (Musk): எதிர்காலத்தைப் பற்றி நம்பிக்கையுடனும் உற்சாகத்துடனும் இருக்க வேண்டும். வாழ்க்கைத் தரத்துக்காக, சரியாக தவறும் நம்பிக்கையாளர் ஆக இருப்பது, சரியாக இருப்பதைவிட நிராசையாக இருப்பதைவிட நல்லது.

---

Elon Musk சொல்வது போல, எதிர்காலம் “அபundance” யுகமாக மாறக்கூடும். ஆனால் அந்த செழிப்பு அனைவருக்கும் தானாக வராது. AI, ரோபோடிக்ஸ், ஆற்றல், விண்வெளி—இவை அனைத்தும் கருவிகள். அவற்றின் பயன் சமூக நலமா, அல்லது ஆதிக்கமா என்பதை தீர்மானிப்பது அரசியல்.

முதலில் எழும் கேள்வி இதுதான்:
இந்த தொழில்நுட்பங்கள் பொதுநலத்திற்கான பொது கட்டுப்பாட்டில் வருமா?
அல்லது சில நிறுவனங்களின் தனியார் அதிகாரமாக உறைந்து விடுமா?

எதிர்காலம் “நம்பிக்கைக்குரியது” என்று சொல்வதில் மதிப்பு உள்ளது.
ஆனால் சமத்துவம் இல்லாத நம்பிக்கை, இன்னொரு வகை நிராசையையே உருவாக்கும்.
ஆகவே, தொழில்நுட்பத்தை எதிர்க்காமல், அதனை சமூக நீதிக்கு உட்படுத்தி ஜனநாயகமாக்குவதுதான் நமது காலத்தின் முக்கிய அரசியல் பணி.

ஆற்றல் அரசியல் – சூரியன் யாருடையது?

AI-யின் வளர்ச்சிக்கு முக்கிய தடையாக இருப்பது ஆற்றல். ஆனால் சூரியன் யாருடைய சொத்து?
ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பில் முழு நாட்டின் மின்சார தேவையையும் பூர்த்தி செய்ய முடியும் என்றால், ஏன் இன்னும் ஆற்றல் விலை உயர்ந்ததாகவே உள்ளது?

பதில் தொழில்நுட்பத்தில் இல்லை; அரசியலில் உள்ளது.
சுங்கத் தடைகள், வணிக லாபம், தேசிய பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள்—இவை அனைத்தும் ஆற்றலை ஒரு பொதுச் சொத்தாக அல்ல, அரசியல் ஆயுதமாக மாற்றுகின்றன.

விண்வெளி – மனிதகுலத்தின் பொதுச் சொத்தா?

விண்வெளி முன்பு அரசாங்கங்களின் விளையாட்டு மைதானமாக இருந்தது. இப்போது அது பெருநிறுவனங்களின் களமாக மாறி வருகிறது. விண்வெளியில் சூரிய ஆற்றல், AI தரவு மையங்கள், செயற்கைக்கோள்கள்—இவை யாரின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்?

இது ஒரு புதிய “விண்வெளி காலனியத்துவம்” ஆக மாறுமா?
அல்லது மனிதகுலத்தின் பொதுச் சொத்தாக பாதுகாக்கப்படுமா?
இந்த முடிவு தொழில்நுட்பவியலாளர்களால் அல்ல; அரசியல் தலைமைகளால் எடுக்கப்பட வேண்டும்.

நீண்ட ஆயுள் – சமூக நீதி கேள்வி

முதுமையைத் திருப்பி மாற்றும் தொழில்நுட்பம் உருவானால், அது அனைவருக்கும் கிடைக்குமா?
அல்லது செல்வந்தர்களுக்கான இன்னொரு சலுகையாக மாறுமா?

நீண்ட ஆயுள், அதிகாரம், செல்வம்—இவை ஒன்றாகக் குவிந்தால், சமூகம் உறைந்து போகும் அபாயம் உள்ளது. தலைமுறைகளுக்கிடையிலான அதிகாரப் பரிமாற்றம் இல்லாமல் போனால், ஜனநாயகமே பாதிக்கப்படும்.

எதிர்காலம் குறித்து நம்பிக்கை – ஆனால் அப்பாவித்தனமல்ல

எதிர்காலத்தைப் பற்றி நம்பிக்கையுடன் இருப்பது அவசியம். ஆனால் அந்த நம்பிக்கை அரசியல் விழிப்புணர்வுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்.
தொழில்நுட்பம் தானாகவே சமத்துவத்தை உருவாக்காது.
அதை சமத்துவமாக மாற்ற அரசியல் தலையீடு தேவை.

அரசுகள், சமூக இயக்கங்கள், குடிமக்கள்—அனைவரும் ஒரு கேள்வியை தொடர்ந்து கேட்க வேண்டும்:
இந்த தொழில்நுட்பம் யாருக்காக? யாரின் கட்டுப்பாட்டில்? யாரின் நலனுக்காக?

எதிர்காலம் நம்மை நோக்கி வருகிறது.
அது நம்மை விடுதலை செய்யுமா, அல்லது புதிய சங்கிலிகளை உருவாக்குமா—
அது இன்று எடுக்கப்படும் அரசியல் முடிவுகளின் மேல் தான் சார்ந்திருக்கிறது.

https://www.youtube.com/watch?v=UrB2tQDVLLo

Zürich நகரில் இலங்கை பிரதமர் Harini Amarasuriya உடன் ஒரு சந்திப்பு - 22.01.2026

 

இன்று  22.01.2026  Zürich நகரில் இலங்கை பிரதமர் Harini Amarasuriya அவர்களை சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்தது.

இந்தச் சந்திப்பு, அவரை ஓர் ஆளுமையான, துறைசார் அறிவுசார் அரசியல் தலைவர் என்ற கோணத்தில் புரிந்து கொள்ள உதவிய ஒரு முக்கிய அனுபவமாக இருந்தது. இந்நிகழ்வில் பல தமிழ்–சிங்கள Switzerland Diaspora தொழில் முனைப்போர் கலந்து கொண்டிருந்தனர்.

Diaspora தொழில் முனைவோர் – வர்த்தகமும் அரசியலும்

தமிழ் தொழில் முனைவோர் நீண்ட காலமாக இலங்கை அரசுடன் வர்த்தகரீதியில் நெருக்கமான தொடர்புகளை வைத்துள்ளனர். இவ்வகை தொடர்புகள் அவர்களது வணிக வெற்றிக்கு உதவுகின்றன என்பது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய உண்மை.

நான் Direct Help Water (www.thannir.ch) உதவி அமைப்பின் சார்பில் இந்நிகழ்வில் கலந்து கொண்டிருந்தேன். எனினும், எனக்கு புரியாத புதிராக இருந்த விடயம் என்னவெனில், Diaspora-வில் உள்ள சில தொழில் முனைவோர் ஒருபுறம் இலங்கை அரசுடன் வணிகத் தொடர்புகளை பேணிக்கொண்டு, மறுபுறம் அதிதீவிர தமிழ் தேசிய இயக்கங்களுக்கும் நிதியுதவி வழங்கி ஒத்துழைப்பது ஆகும்.

ஒருசில Diaspora தொழில் முனைவோருடன் உரையாடியபோது, அவர்களில் ஒருவர் வெளிப்படையாகவே கூறினார்:

“நாங்கள் வியாபாரிகள். எங்கள் வியாபார நலனுக்காக அரசுடன் இணைந்து செயல்படுவோம். ஆனால், தமிழ் மக்களின் உரிமைகள் என்ற விடயம் வரும் போது, அரசுக்கு எதிராக தமிழ் தேசியத்துடன் நிற்போம்.”

இந்த இரட்டைநிலை (double Standard) எனது அரசியல் புரிதலுக்கு எட்டாத ஒன்றாகவே இருந்தது. அரசியல் ஆளுமைகள் மற்றும் சிந்தனையாளர்கள், இந்த முரண்பாட்டை தெளிவுபடுத்த வேண்டிய தேவை இங்கே எழுகிறது.

இலங்கையில் கடந்த காலகட்டத்தில் பல சிறுபான்மை தொழில் முனைவோர், குறிப்பாக இஸ்லாமிய வணிகர்கள், Gotabaya Rajapaksa அரசின் ஆட்சிக் காலத்தில் பல்வேறு அரசியல், பொருளாதார இன்னல்களுக்கு உள்ளாகி இருந்தனர் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. சில அரசியல் முடிவுகள், பாதுகாப்பு சார்ந்த நடவடிக்கைகள் மற்றும் மறைமுக நிர்வாக அழுத்தங்கள், சிறுபான்மை வணிக சமூகத்தின் மீது கடும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.

இந்தப் பின்னணியிலேயே, இலங்கையில் Aragalaya என அழைக்கப்பட்ட மக்கள் எழுச்சி உருவானது. “Gota Go Home” என்ற முழக்கத்துடன் நடைபெற்ற இந்தப் போராட்டங்கள், வெறும் அரசியல் எதிர்ப்பாக மட்டும் இல்லாமல், அநீதி, பொருளாதார சீர்கேடு மற்றும் அதிகார துஷ்பிரயோகத்திற்கு எதிரான சமூக எதிர்வினையாக வெளிப்பட்டன.

குறிப்பிடத்தக்க வகையில், இந்த Aragalaya போராட்டங்களில் பல இஸ்லாமிய வணிகர்கள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் பங்கேற்றனர். அவர்கள் அரசை கவிழ்க்கும் நோக்கில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட மக்களுக்கு

• நிதி ஆதரவு,

• உணவு மற்றும் அத்தியாவசிய பொருட்கள்,

• தளவாட உதவிகள்

என வழங்கியமை ஒரு முக்கிய அரசியல்–சமூக செய்தியாக பார்க்கப்பட வேண்டும்.

இது, சிறுபான்மை வணிக சமூகங்கள் அரசியல் அதிகாரத்துடன் மட்டுமே இணைந்திருப்பவை அல்ல, மாறாக தம்முடைய பாதுகாப்பும் எதிர்காலமும் கேள்விக்குறியாகும் போது, மக்கள் இயக்கங்களுடன் இணைந்து அரசியல் மாற்றத்திற்காக செயல்படத் தயாராக இருப்பவை என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.

தமிழ் Diaspora தொழில் முனைவோருக்கான ஒரு தெளிவான அரசியல் எச்சரிக்கை

தமிழ் Diaspora-வில் காணப்படும் இரட்டைப்போக்கு—ஒருபுறம் அரசுடன் நடைமுறை சார்ந்த வணிகத் தொடர்புகள், மறுபுறம் அதிதீவிர (ultra) தேசிய அரசியலுக்கு நிதி மற்றும் ஆதரவு—இறுதியில் அவர்களது சொந்த வணிக எதிர்காலத்தையே கடுமையாக பாதிக்கும் ஒரு ஆபத்தான பாதையாகும்.

அதிதீவிர தேசிய அரசியலை முன்னெடுக்கும் பலர்:

• அதிகாரத்தை கைப்பற்றும் அரசியல் வல்லமை அற்றவர்கள்

• அரசை கவிழ்க்கும் திறன் இல்லாதவர்கள்

• நீடித்த அரசியல் தீர்வுகளை முன்வைக்க இயலாதவர்கள்

எனும் உண்மையை Diaspora தொழில் முனைவோர் தெளிவாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இவர்கள் மேற்கொள்ளும் அரசியல், மக்களின் உணர்வுகளை பகடைக்காயாக பயன்படுத்தி, தமது அரசியல் “தொழிலை” வளர்த்துக் கொள்வதற்கான முயற்சியாகவே அதிகம் வெளிப்படுகிறது. இதன் விளைவு—உண்மையான அரசியல் முன்னேற்றமும் இல்லை; மக்களின் வாழ்வில் கண்காணிக்கக்கூடிய மாற்றமும் இல்லை.

வணிக ரீதியில், இத்தகைய ஆதரவுகள்:

• அரசுகளுடனான நம்பிக்கையைச் சிதைக்கும்,

• சர்வதேச வணிக வலையமைப்புகளில் பாதுகாப்பு அபாயங்களை உருவாக்கும்,

• Diaspora தொழில் முனைவோரையே அரசியல் சந்தேகங்களுக்கு உட்படுத்தும்.

அரசியல் நெறிமுறை என்பது உணர்ச்சி அல்ல; பொறுப்பு. உண்மையான சிறுபான்மை அரசியல்:

• மனித உரிமைகள்,

• சட்டத்தின் ஆட்சி,

• பொறுப்புக்கூறல்,

• நிலையான பொருளாதார–சமூக கட்டமைப்பு

இவற்றின் மீது தழுவியிருக்க வேண்டும். அதிதீவிர தேசியம் இவற்றில் எதையும் உறுதியாக வழங்குவதில்லை.

எனவே, Diaspora தொழில் முனைவோர் உணர வேண்டிய முக்கியப் பாடம் இதுதான்:

உணர்ச்சி அரசியலுக்கு முதலீடு செய்வது, எதிர்காலத்தை எரிக்கும் செயல்.
நிலையான அரசியல் சீர்திருத்தம், ஜனநாயக மதிப்புகள் மற்றும் நடைமுறை சார்ந்த தீர்வுகளே—வணிகத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் பாதுகாப்பான பாதை.

இதைப் புரிந்து கொண்டு செயல்படுவதே, Diaspora-வின் வணிக நலனையும், மக்களின் நீண்டகால நலனையும் ஒரே கோட்டில் இணைக்கும் ஒரே வழியாகும்.

அரசியல் – இன்னும் தீர்க்கப்பட வேண்டிய அடிப்படை விடயங்கள்

எனது பார்வையில், தற்போதைய அரசு சில விடயங்களில் முன்னேற்றம் காட்டினாலும், இன்னும் தீர்க்கப்பட வேண்டிய முக்கிய பிரச்சினைகள் பல உள்ளன:

• சிறுபான்மை மக்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படும் பயங்கரவாத தடுப்புச் சட்டத்தை (PTA) முழுமையாக நீக்குதல்

• சிறுபான்மை மக்கள் தம்மைத் தாமே ஆளும் வகையிலான அரசியல் அலகுகளை உருவாக்குதல்

• யுத்த கால மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான சுயவிமர்சனம், விசாரணை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல்

இந்த விடயங்கள் சார்ந்து, நான் முன்வைத்த கோரிக்கைகள் மற்றும் சுட்டிக்காட்டல்களை பின்னர் தனி பதிவில் விரிவாக பகிர்வேன்.

கல்வி சீர்திருத்தம் & பொருளாதார பார்வை

இன்றைய பிரதமரின் உரையில், துறைசார் (Vocational & Professional) கல்விகளை ஊக்குவிப்பதும், பின்னர் அந்தப் பயிற்சி பெற்றவர்கள் சொந்த நாட்டில் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க வேண்டும் என்பதும் தெளிவாக முன்வைக்கப்பட்டது. இதற்கு உதாரணமாக சீனாவின் அனுபவம் குறிப்பிடப்பட்டது.

1980-களில் பல சீனர்கள் சுவிட்சர்லாந்துக்கு வந்து ஜெர்மன், பிரஞ்சு, இத்தாலிய மொழிகளை கற்றனர். அது அவர்களின் பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்கான முன்தயாரிப்பாக அமைந்தது.

இன்றைய பூகோளச் சூழலில், அபிவிருத்தி அடைந்து வரும் நாடுகள் தங்களிடம் இருக்கும் மனிதவளத்தை உற்பத்தி, கைத்தொழில், சேவைத் துறைகளில் ஈடுபடுத்தக்கூடிய திடமான பொருளாதார திட்டங்களை உருவாக்க வேண்டியது கட்டாயம்.

இந்தப் பின்னணியில், தொழில்துறை சார்ந்த கல்விமுறையை ஊக்குவிக்கும் இலங்கை அரசின் கல்வி சீர்திருத்த முன்மொழிவு பாராட்டத்தக்கது. ஆனால், இந்த சீர்திருத்தத்திற்கு எதிராக சில எதிர்க்கட்சிகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததால் அது தற்காலிகமாக பின்தள்ளப்பட்டுள்ளது.

இன்று தனது உரையில், பிரதமர் மிகத் தெளிவாகக் கூறினார்:

“இந்த சீர்திருத்தத்தின் தேவை மற்றும் அவசியத்தை பல்வேறு மக்கள் மட்டங்களுக்கு விளக்கி, அதன் நியாயங்களை புரியவைத்த பின்னரே, அதை நடைமுறைப்படுத்துவோம்.”

இந்தச் சந்திப்பு, Diaspora அரசியல், வணிக நலன், மனித உரிமைகள், கல்வி சீர்திருத்தம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே மேடையில் சிந்திக்க வைத்த ஒரு முக்கிய தருணமாக இருந்தது. வார்த்தைகளைக் கடந்த செயல்கள் மட்டுமே, எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கையை உருவாக்கும் என்பதை காலமே நிரூபிக்க வேண்டும்.

பயம், ஊடகங்கள், அரசியல் பொய்கள் – உலக அனுபவமும் இலங்கை எதிர்நோக்கும் சவால்களும் (2001–2026 வரலாற்றுக் கணக்கு)

உலக அமைதி சாத்தியமா?

இன்று இது ஒரு கனவுக் கேள்வி அல்ல; ஒரு அரசியல் சவால். 21-ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் 25 ஆண்டுகள் நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்த மிக முக்கியப் பாடம் ஒன்று: அமைதி தானாக வராது; அது திட்டமிட்ட முறையில் ஒடுக்கப்படவும் முடியும்.

உலக அளவில் போர்கள், பொருளாதார நெருக்கடிகள், ஊடகப் பிரச்சாரங்கள், “அரசியல் அவசரநிலைகள்” ஆகியவை தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. அதே சமயம், இலங்கையில் இனப்பிரச்சினை தீர்வும் தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல் உரிமையும் தொடர்ந்து தள்ளிப்போகும் ஒன்றாகவே இருக்கிறது. இந்த இரண்டு உலகங்களையும் இணைக்கும் புள்ளி ஒன்றே: பயம் அரசியலாக மாற்றப்படும் இடத்தில் ஜனநாயகமும் சமாதானமும் பின்னுக்கு தள்ளப்படுகின்றன.

இந்தக் கட்டுரை, உலக அனுபவங்களை ஒரு வரலாற்றுக் கணக்கெடுப்பு (Historical Balance Sheet) போல தொகுத்து, அதையே இலங்கையின் இன–அரசியல் யதார்த்தத்துடன் இணைத்து பார்க்கிறது. உலக அமைதிக்கான பாதை உருவாகும் இடத்தில்தான், இலங்கையிலும் தீர்வுக்கான வாய்ப்பு திறக்கிறது.

1 பயம் – அரசியலின் மிகப் பழைய ஆயுதம்

பயம் மனிதனுக்கே உரிய இயற்கை உணர்வு. ஆனால் அது ஆட்சி செய்யும் கருவியாக மாறும்போது, சமூகத்தின் சிந்தனையும் உரிமைகளும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் செல்ல ஆரம்பிக்கின்றன. 21-ஆம் நூற்றாண்டில் பயம் திட்டமிட்டு மூன்று பெரிய கட்டங்களாக உருவாக்கப்பட்டது:

·       2001க்கு பிறகு – “பயங்கரவாதப் பயம்”

       9/11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு, “முஸ்லிம் பயங்கரவாதிகள்” என்ற பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட பயம் பரப்பப்பட்டது. அதன் வழியாக சிவில் உரிமைச் சுருக்கம், கண்காணிப்பு, போர் ஆதரவு ஆகியவை இயல்பாக்கப்பட்டன.

·       2020–2021 – “வைரஸ் பயம்”

கொரோனா காலத்தில் “சந்தேகிக்காதே”, “கேள்வி கேட்காதே” என்ற மனநிலை வலுப்பெற்றது. விமர்சன சிந்தனை முடங்கியது.

2022க்கு பிறகு – “ரஷ்யர்கள் குறித்த பயம்”

உக்ரைன் போர் தொடங்கியதும், முந்தைய பயம் மறக்கப்பட்டு புதிய பயம் உருவாக்கப்பட்டது. ராணுவ செலவுகள், ஆயுத அனுப்புதல், போர் ஆதரவு ஆகியவை “அவசியம்” என மாற்றப்பட்டன.

ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒரு ‘நடப்பு பயம்’ மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது.

அதைச் சந்தேகித்தால் அல்லது அதற்கு மாறாகக் கூறினால், ஒருவர் சமூகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்படுகிறார்.

இதே பய அரசியல் இலங்கையிலும் செயல்படுகிறது—ஆனால் அது “உலக எதிரி” என்ற வடிவத்தில் மட்டும் இல்லை; “உள் எதிரி” என்ற வடிவத்தில் வேரூன்றியுள்ளது.

2 ஊடகங்கள் – கண்காணிப்பாளர்களா, பிரச்சார கருவிகளா?

நடைமுறையில் பல பிரதான ஊடகங்கள்:

• அரசியல்வாதிகள் சொல்வதை அப்படியே மீளச்சொல்கின்றன
• “இது உண்மையா?” என்ற அடிப்படை கேள்வியை வைக்கத் தயங்குகின்றன
• பயத்தை அதிகரிக்கும் சொற்கள், தலைப்புகள், படங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன

இதனால் ஊடகம் அமைதிக்கான மேடையாய் இல்லாமல், பயத்தைப் பரப்பும்/போரை நியாயப்படுத்தும் கருவி ஆக மாறுகிறது.

இலங்கையிலும் இதே மாதிரி—முக்கிய ஊடகங்கள் பல நேரங்களில் இனவாதப் பயத்தை “பாதுகாப்பு”, “தேசியம்”, “அபாயம்” என்ற சொற்களால் இயல்பாக்குகின்றன; அதே வேளை புலம்பெயர் ஊடகங்களும் வேறு வடிவில் அதே பணியை செய்கின்றன: அச்சத்தை நிலைநிறுத்தி அரசியல் ஆதரவை உறுதி செய்தல்.

3 அரசியல் பொய்கள் – போரை உருவாக்கும் தொழிற்சாலை

ஈராக் போர் (2003): “பேரழிவு ஆயுதங்கள்” என்ற பெரிய பொய்

2003-இல் ஈராக் போர் ஒரு திட்டமிட்ட அரசியல் மோசடி. “பேரழிவு ஆயுதங்கள்” என்ற குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்பட்டது; பின்னர் அந்த ஆயுதங்கள் இல்லை என்பது நிரூபிக்கப்பட்டது. ஆனால் அதற்குள் ஒரு நாடே அழிக்கப்பட்டது; உயிர்கள் திரும்பவில்லை.

இந்த சம்பவம் ஒரு பாடம் சொல்கிறது:
பொய்கள் ஒருமுறை “அரசுத் தரப்பு உண்மை” ஆகினால், போர் ‘நியாயமாகி’ விடும்.

9/11: கேள்விகள் அடக்கப்படும் நிகழ்வு

WTC 7 போன்ற விவரங்கள் பற்றிய கேள்விகள் எழும்பும்போது “சதி கோட்பாடு” என்ற முத்திரை உடனே தயாராகிறது. இதுவும் ஒரு பாடம் சொல்கிறது:
கேள்விகளை அடக்கும் அமைப்பு இருக்கும் இடத்தில், அமைதி உருவாக முடியாது.

4  சமூக ஊடகங்கள் – அடக்குமுறையை உடைக்கும் இடம்

முக்கிய ஊடகங்கள் பேச மறுக்கும் விஷயங்கள் சமூக ஊடகங்களில் பேசப்படுகின்றன. இது ஒரு வாய்ப்பும் கூட; அதே நேரம் ஒரு ஆபத்தும் கூட—ஏனெனில் சமூக ஊடகங்கள் உண்மையையும் பரப்பும்; பொய்யையும் பரப்பும்.

எனவே, 21-ஆம் நூற்றாண்டின் புதிய ஜனநாயகப் பொறுப்பு:
உண்மையைத் தேடும் திறன் + தகவலைச் சரிபார்க்கும் மனநிலை + பிரச்சாரத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் கல்வி.

இந்த திறன் இல்லாவிட்டால், சமூக ஊடகங்களும் கூட “பய அரசியலின்” இன்னொரு கருவியாக மாறலாம்.

5  உலகத்தின் பாடம் → இலங்கையின் நிலைமை

உலகத்தில் பயம் எப்படி ஆட்சியின் கருவியாக மாறுகிறதோ, இலங்கையில் அது இன–அரசியலின் கருவியாக மாறியுள்ளது. இங்கு பயம் வாக்குகளாக மாற்றப்படுகிறது; அதனால் கதிரைகள் சூடாகின்றன; ஆனால் தீர்வுகள் பின்தள்ளபடுகின்றன.

• சிங்கள இனவாதத்தின் பயக் கட்டமைப்பு

“இலங்கையில் மட்டுமே சிங்களவர்கள் இருக்கிறோம்; தமிழர்களுக்கு இந்தியத் தமிழகம் இருக்கிறது” என்ற வாதம், நாட்டின் உரிமை சிங்களவர்களுக்கே என்ற உரிமைக் கோரிக்கையாக மாறுகிறது. இதன் அடிப்படை: சிறுபான்மை எதிர்ப்பு கலந்த பயம்.

• அதிதீவிர தமிழ்தேசியத்தின் பயக் கட்டமைப்பு

“தமிழ்களுக்கு நாடே இல்லை; பாதுகாப்பும் பெருமையும் காக்க ஒரு நாடு வேண்டும்” என்ற உணர்வை அரசியல் மூலதனமாக்கி, “சிங்களர்கள் அனைவரும் இனவாதிகள்” என்ற பொதுப்படுத்தலால் நிரந்தர அச்சம் உருவாக்கப்படுகிறது. இதுவும் ஒரு அரசியல் சூத்திரம்: பயம் நீடித்தால் அதிதீவிர தமிழ் தேசியவாதிகளிற்கான (Ultra Nationalist) ஆதரவு நீடிக்கும்.

• இஸ்லாமிய சமூகத்தின் இரட்டை அச்சம்

தமிழர்–சிங்கள மோதலின் நடுவே “இரு தரப்பாலும் ஒடுக்கப்படுவோம்” என்ற அச்சம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. பாதுகாப்பு அரசியல் உருவாகிறது.

மூன்று தரப்பிலும் வடிவம் வேறுபட்டாலும், உள்ளடக்கம் ஒன்றே:
“எதிரி” என்ற உருவாக்கம் + “அச்சம்” + “வாக்கு” + “அதிகாரம்”.

6 பாராளுமன்ற அரசியலும் புலம்பெயர் ஒற்றைபரிணாமும் (Monopol)

“ஒற்றை ஆட்சிக்கு எதிர்” என்று சொல்வோர் பல சமயம் பாராளுமன்ற கதிரைகளின் கணக்கில் சிக்கி விடுகிறார்கள்.
மேலும், புலம்பெயர் நாடுகளில் நிதியில் சில தலைமைகள் தலையாட்டி பொம்மைகளாக மாற்றப்படுகின்றன.

இதனுடன் இணைந்து ஒரு ஆபத்தான நடைமுறை செயல்படுகிறது:
“துரோகி” முத்திரை. இந்த முத்திரை, அரசியல்வாதிகளை மட்டுமல்ல; புத்திஜீவிகளையும் சாதாரண மக்களையும் மௌனமாக்குகிறது. “துரோகி” என்ற அச்சத்தில் யதார்த்தமான கருத்துகள் மழுப்பப்படுகின்றன. இதே மாதிரி சிங்கள தரப்பிலும் “தேசத் துரோகி” போன்ற முத்திரைகள் வழியாக மௌனம் உருவாக்கப்படுகிறது.

7 தீர்வு எங்கே? – பய அரசியலிலிருந்து ஜனநாயக உரிமைகளுக்கு

உலக அமைதி சாத்தியமாக வேண்டுமென்றால் முதலில் தேவை உண்மையை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சல். அதேபோல, இலங்கையில் இனப்பிரச்சினை தீர்வு சாத்தியமாக வேண்டுமென்றால் முதலில் தேவை:

1. அதிதீவிர தேசிய ஓட்டத்துடன் எடுபடாத விமர்சன சிந்தனை
2. பல்திசைத் தகவல் தேடல் (ஒரே ஊடகம்/ஒரே “ஆய்வாளர்” மீது சார்பு இல்லை)
3. அனைத்து தேசிய இனங்களுடனும் புரிந்துணர்வு வளர்த்தல் – குறிப்பாக சிவில் அமைப்புகள் முன்வருதல்
4. ஜனநாயகப் பாதையில் உரிமைகளைப் பெறுதல் – சட்ட, அரசியல், பண்பாட்டு உறுதிகளுடன்
5. “எதிரி” என்ற மொழியை உடைப்பது – எதிரி உருவாக்கம் தீர்வைக் கொல்லும்

இவை நடந்தால், தேசிய இனங்களுக்கான உரிமைகளை ஜனநாயகப் பூர்வமாகப் பெறும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கும். அதன் மூலமாக, பயம் அல்ல; நம்பிக்கை அடிப்படையிலான—சமாதானம் கூடிய—ஒரு இலங்கைத் தீர்வை உருவாக்க முடியும்.

அமைதி ஒரு அரசியல் தீர்மானம்

உலக அமைதி:

• வானிலிருந்து விழும் விபத்து அல்ல
• நல்ல மனநிலையின் பக்க விளைவும் அல்ல

அது:

• உண்மையை எதிர்கொள்ளும் துணிச்சல்
• அதிகாரத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும் மனநிலை
• ஊடகங்களை விமர்சனமாகப் பார்ப்பது
• பயத்தை வாக்குகளாக்கும் அரசியலை நிராகரிப்பது

இவற்றால் மட்டுமே உருவாகும்.

பொய்கள் போரை உருவாக்கினால்,
உண்மை மட்டுமே அமைதியை உருவாக்கும்.

ஆகவே, உலக அமைதி சாத்தியமா? ஆம்.
ஆனால் அது பயத்தின் வழியாக அல்ல;
உண்மையும் விமர்சன சிந்தனையும், ஜனநாயக உரிமைகளும் வழியாக மட்டுமே.

 

வெனிசுவேலா 2019 – அமெரிக்காவின் தோல்வியடைந்த புரட்சி

 

வெனிசுவேலா 2019 – அமெரிக்காவின் தோல்வியடைந்த புரட்சி

Dr. Daniele Ganser

டாக்டர் டானியேலே கான்சர் ஒரு சுவிஸ் வரலாற்றாசிரியர், அமைதி ஆராய்ச்சியாளர் மற்றும் பொது அறிவுஜீவி ஆவார். அவர் குறிப்பாக சர்வதேச சட்டம், இராணுவ தலையீடுகள், ஆட்சி மாற்றங்கள் (Regime Change), நேட்டோ, எண்ணெய்–அரசியல் மற்றும் ஐ.நா. வன்முறைத் தடை போன்ற தலைப்புகளில் ஆய்வு செய்து பேசுகிறார்.

 நூல்கள்

• NATO’s Secret Armies

• Illegal Wars

• Imperium USA

மாண்புமிகு பெண்களும் ஆண்களும்,

இன்று இங்கே இருப்பதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. இன்று நான் வெனிசுவேலாவைப் பற்றி பேச விரும்புகிறேன். வெனிசுவேலா மிகவும் முக்கியமான ஒரு நாடாகும். உலகிலேயே மிகப்பெரிய எண்ணெய் வளங்கள் அந்த நாட்டில் உள்ளன. இதை நாம் புரிந்து கொள்வது மிகவும் அவசியம். ஏனெனில் எண்ணெய் என்பது அதிகாரமாகும். எண்ணெயை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் பொருளாதாரத்தின் பெரிய பகுதிகளையும் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்.

அமெரிக்காவிற்கு வெனிசுவேலா மீது மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளது. இது எந்த ரகசியமும் அல்ல. பல ஆண்டுகளாகவே அமெரிக்கா வெனிசுவேலாவின் உள்நாட்டு விவகாரங்களில் தலையிட்டு வருகிறது. இது வெளிப்படையாக அல்ல, மறைமுகமாக நடைபெறுகிறது. இதனை “ஆட்சி மாற்றம்” என்று அழைக்கின்றனர். ஒரு வெளிநாட்டு சக்தி, மற்றொரு நாட்டின் அரசாங்கத்தை கவிழ்க்க முயற்சிப்பதே ஆட்சி மாற்றம் ஆகும். இது சர்வதேச சட்டத்தை வெளிப்படையாக மீறுவதாகும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சாசனம் இத்தகைய தலையீடுகளைத் தடை செய்கிறது. இருப்பினும், பெரிய சக்திகள் இதை மீண்டும் மீண்டும் செய்து வருகின்றன. குறிப்பாக அமெரிக்கா.

ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் (UNO) வன்முறைப் பயன்பாடு தடை –  

வன்முறைப் பயன்பாடு தடை என்பது சர்வதேச சட்டத்தின் அடிப்படை கொள்கையாகும். இது United Nations சாசனத்தின் கட்டுரை 2(4)-ல் தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
அந்தக் கட்டுரை கூறுவது என்னவென்றால்:
எந்த நாடும், மற்றொரு நாட்டின் பரப்பளவு ஒருமைப்பாடு (territorial integrity) அல்லது அரசியல் சுயாதீனம் (political independence) மீது அச்சுறுத்தல் அல்லது வன்முறை பயன்படுத்தக் கூடாது.

 

2019ஆம் ஆண்டு வெனிசுவேலாவில் என்ன நடந்தது என்பதை விளக்குவது முக்கியம். பலர் அந்த நிகழ்வுகளை சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. ஊடகங்களால் அவர்கள் தவறாகத் தகவலளிக்கப்பட்டனர். பெரிய மேற்கத்திய ஊடகங்கள் பெரும்பாலும் ஒரே மாதிரியான கதையையே கூறின. அந்தக் கதை என்னவென்றால், வெனிசுவேலாவில் ஒரு அடக்குமுறை ஆட்சி உள்ளது, அதிபர் சட்டபூர்வமற்றவர், மக்கள் அரசாங்கத்தால் துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள், ஆகவே தலையீடு அவசியம் என்பதாகும். ஆனால் இந்த விளக்கம் ஒருதலைப்பட்சமானது. அது முக்கியமான உண்மைகளை மறைக்கிறது.

நிக்கோலாஸ் மதுரோ 2018ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தேர்தலில் வெனிசுவேலாவின் அதிபராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இந்தத் தேர்தலை சர்வதேச கண்காணிப்பாளர்கள் மேற்பார்வை செய்தனர். நிச்சயமாக அந்தத் தேர்தல் முற்றிலும் சிறப்பானதாக இருக்கவில்லை. ஆனால் அது சட்டவிரோதமானதும் அல்ல. இருப்பினும், அமெரிக்கா அந்தத் தேர்தலை அங்கீகரிக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக, அவர்கள் இன்னொரு நபரை ஆதரித்தனர்.

அந்த நபரின் பெயர் ஜுவான் குவைடோ. அவர் தன்னைத் தானே அதிபராக அறிவித்தார். இது ஜனநாயக நாடுகளில் சாதாரணமாகக் காணப்படாத ஒன்று. இருந்தபோதிலும், அமெரிக்கா உடனடியாக குவைடோவை அங்கீகரித்தது. சில ஐரோப்பிய நாடுகளும் அதனைப் பின்பற்றின. குவைடோ தான் வெனிசுவேலாவின் சட்டபூர்வமான அதிபர் என்று அவர்கள் கூறினர். இது வெனிசுவேலா அரசியலமைப்பிற்கு முற்றிலும் முரணானதாகும். ஏனெனில் ஒரு அதிபர் எவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான விதிமுறைகள் அங்கு தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. குவைடோ மக்களால் ஒருபோதும் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை. அவருக்கு எந்த ஜனநாயக ஆணையும் இல்லை. இருந்தபோதிலும், மேற்கத்திய நாடுகள் அவரை கொண்டாடின. ஏனெனில் அவர் அமெரிக்காவின் நலன்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தத் தயாராக இருந்தார். இதுவே இந்தப் பிரச்சினையின் மையம். இது ஜனநாயகத்தைப் பற்றியது அல்ல. இது அதிகாரத்தையும் வளங்களையும் பற்றியது.

வெனிசுவேலாவிற்கு எண்ணெய் மட்டுமல்ல; தங்கம், எரிவாயு மற்றும் பல்வேறு மூலவளங்களும் உள்ளன. இந்த வளங்கள் பெரிய சக்திகளுக்கு மிகவும் கவர்ச்சியானவை. யார் அரசாங்கத்தை கட்டுப்படுத்துகிறார்களோ, அவர்கள் இந்த வளங்களையும் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். அதனால் வெனிசுவேலா ஒரு முக்கிய புவியியல்-அரசியல் மையமாக மாறியுள்ளது.

அமெரிக்கா மதுரோவை ஆட்சியிலிருந்து அகற்ற விரும்பியது. ஆனால் அது வெளிப்படையான இராணுவ வழியில் அல்ல. முதலில் பொருளாதார அழுத்தம் பயன்படுத்தப்பட்டது. கடுமையான பொருளாதார தடைகள் விதிக்கப்பட்டன. இந்த தடைகள் அரசியல் உயர்குடியினரை அல்ல, சாதாரண மக்களையே நேரடியாகப் பாதித்தன. மருந்துகள் குறைந்தன. உணவுப் பொருட்களின் விலை உயர்ந்தது. மக்கள் கடுமையாக வேதனைப்பட்டனர். பின்னர் “இதற்கு மதுரோ தான் காரணம்” என்று கூறப்பட்டது. இது ஒரு பழக்கமான யுக்தி. முதலில் ஒரு நெருக்கடியை உருவாக்கி, பின்னர் அதை அரசியல் நோக்கத்திற்கு பயன்படுத்துவது.

2019ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில், ஒரு வெளிப்படையான ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சி நடைபெற்றது. ஜுவான் குவைடோ (Juan Guaidó) கராகாஸ் (Caracas) நகரில் ஒரு சாலையில் நின்று, தனது கையை உயர்த்தி, தன்னைத் தானே அதிபராக அறிவித்தார். இது ஒரு ஜனநாயகச் செயல் அல்ல. இது ஒரு புரட்சி முயற்சி. தேர்தல் இன்றி அதிகாரத்தை கைப்பற்ற முயல்வதே புரட்சி ஆகும். அதுவே இங்கு நடந்தது.

அமெரிக்கா இந்தப் புரட்சியை உடனடியாக ஆதரித்தது. அப்போது அமெரிக்க அதிபராக இருந்த டொனால்ட் டிரம்ப், குவைடோவின் பின்னால் வெளிப்படையாக நின்றார். அமெரிக்க அரசாங்கம் மற்ற நாடுகளின் மீது கடும் அழுத்தம் செலுத்தியது. அவர்கள் குவைடோவை (Guaidó) அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தப்பட்டது. இதனை சர்வதேச மிரட்டல் என்று கூறலாம். பல நாடுகள் அதற்கு இணங்கின. சில நாடுகள் அதனை ஏற்கவில்லை. ரஷ்யா மற்றும் சீனா வெனிசுவேலா அரசாங்கத்தின் பின்னால் நின்றன. வெனிசுவேலா மக்களே தங்கள் அரசாங்கத்தைத் தீர்மானிக்க உரிமை கொண்டவர்கள் என்று அவர்கள் தெளிவாகக் கூறினார்கள். இதுவே இறையாண்மை என்ற அடிப்படைக் கொள்கை.

ஆனால் அமெரிக்கா இந்தக் கொள்கையை அடிக்கடி மதிப்பதில்லை. அவர்கள் தங்களின் சொந்த நலன்களின் அடிப்படையில் செயல்படுகிறார்கள். இதை நாம் வெனிசுவேலாவில் மட்டுமல்ல; ஈராக், லிபியா, சிரியா போன்ற நாடுகளிலும் பார்த்துள்ளோம். எங்கும் ஒரே மாதிரியான நடைமுறை. முதலில் அரசாங்கத்தை அரக்கமாக சித்தரித்தல், பின்னர் பொருளாதார தடைகள், அதன் பின் நிலைமை சீர்குலைத்தல், இறுதியில் ஆட்சி மாற்றம் செய்யும் முயற்சி. இது தற்செயலானது அல்ல. இது திட்டமிட்ட ஒரு யுக்தி.

இந்த செயல்களில் ஊடகங்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. அவை பொது கருத்தை முன்பே தயார் செய்கின்றன. விமர்சனக் குரல்கள் ஒதுக்கப்படுகின்றன. வேறு பார்வைகள் அரிதாகவே காட்டப்படுகின்றன. இதனால் ஒரு சிதைந்த படம் உருவாகிறது. அதன் விளைவாக, தலையீடு அவசியம் என்று பலர் நம்பத் தொடங்குகிறார்கள். ஆனால் அந்தத் தலையீடு சர்வதேச சட்டத்திற்கு முரணானதாகும்.

வெனிசுவேலாவில் (Venezuela)  நடந்த புரட்சி முயற்சி இறுதியில் தோல்வியடைந்தது. மதுரோ அதிகாரத்தில் தொடர்ந்தார். குவைடோ தனது அரசியல் முக்கியத்துவத்தை இழந்தார். ஆனால் ஏற்பட்ட சேதம் மிகப் பெரிதாக இருந்தது. பொருளாதாரம் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது. மக்கள் பல ஆண்டுகளாக வேதனை அனுபவித்தனர். உரையாடலைத் தேடியிருந்தால், இறையாண்மையை மதித்திருந்தால், இவை அனைத்தையும் தவிர்க்க முடிந்திருக்கும். ஆனால் அதற்குப் பதிலாக மோதல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. இது வெனிசுவேலாவிற்கு மட்டுமல்ல, உலக அமைதிக்கும் ஆபத்தானது.

சர்வதேச சட்டம் புறக்கணிக்கப்படும் போது, வலிமையானவர்களின் சட்டமே செயல்படும். அது குழப்பத்திற்கே வழிவகுக்கும். இதிலிருந்து நாம் பாடம் கற்க வேண்டும். சட்டத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த ஒரு உலக ஒழுங்கு தேவை. வன்முறை அல்லது மிரட்டலின் அடிப்படையில் அல்ல. இதில் ஐக்கிய நாடுகள் சபை முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஆனால் பாதுகாப்பு சபையில் உள்ள வீட்டோ உரிமைகள் காரணமாக அது அடிக்கடி முடக்கப்படுகிறது. இந்த அமைப்பு வேறு ஒரு காலத்திலிருந்து வந்தது. இன்றைய உலகிற்கு அது பொருந்தவில்லை. இருப்பினும், பெரிய சக்திகள் அதனைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஏனெனில் அது அவர்களுக்கு பயன் தருகிறது.

ஒரு வேண்டுகோளுடன் இதை நான் முடிக்க விரும்புகிறேன். நாம் அனைவரும் பொறுப்பை ஏந்துகிறோம் – குடிமக்களாக, பத்திரிகையாளர்களாக, அரசியல்வாதிகளாக. எங்களுக்கு முன்வைக்கப்படும் அனைத்தையும் நம்பக்கூடாது. நாம் விமர்சனமாக சிந்திக்க வேண்டும். கேள்விகள் எழுப்ப வேண்டும். தகவல் ஆதாரங்களை சரிபார்க்க வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால்தான் கையாளப்படுவதை நாம் உணர முடியும். அவ்வாறு செய்தால்தான் அமைதியை வளர்க்க முடியும்.

வெனிசுவேலா ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும். அதிகார அரசியல் எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டு. அதே நேரத்தில், நீதிக்காகவும், அமைதிக்காகவும், மேலும் ஒரு நீதியான உலகிற்காகவும் எதிர்ப்பு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதற்கான எடுத்துக்காட்டும் ஆகும்.

உங்கள் கவனத்திற்கு மிக்க நன்றி.

https://www.youtube.com/watch?v=gOmr5OVQtVU&t=16s